جدیداً می تونم احساس پاییز رو درک کنم وقتی که مردم سرد و بی روح پا روی برگهای زیباش می ذارن و وقتی که برای اینکه قطره ای باران روی سرشون نچکه به زیر چتر ها پناه می برن.
چقدر سخته تحمل بی محلی های دیگران، چقدر سخته تحمل تنهایی، چقدر سخته که آدم احساس کسی رو نداره که همدم بی کسی هاش باشه.
aMiN گفت:
on ژوئن 27, 2008 at 8:39 ب.ظ
عکسهای خیلی قشنگی بود و لذت بردم
مرسی